De Koning

Stel je eens voor, je leeft in een land waarin een nieuwe koning wordt aangesteld. De procedures bij het aanstellen van een koning zijn algemeen bekend. De koning wordt aangesteld, omdat hij uit een koninklijke familie komt en het koningschap hem op het lijf is geschreven.
Deze koning regeert het land met harde, maar rechtvaardige hand. De koning bepaald hoe het volk leeft en maakt regels die ervoor zorgen dat het land niet ten onder gaat.

Toch is het deze keer anders. Deze nieuwe koning geeft het volk een eigen keuze:

Optie 1
- "Je stelt je op als mijn onderdaan en gehoorzaamd mijn regels, daarbij ben ik verantwoordelijk over jouw leven"

Optie 2
- "Je kiest niet voor mij als jouw koning en je bepaald je eigen regels en bent verantwoordelijk over je eigen leven"

Het volk mag bepalen, ieder voor zich. Een gedachte die in je opkomt: "niet slim van die koning, als hij macht wil, maakt hij het zichzelf wel heel lastig door het volk een eigen keuze te geven."

Een rare gewaarwording, maar je staat voor de keuze. De keuze lijkt in eerste instantie heel simpel. Is optie 2 niet veel aantrekkelijker en meer voor de hand liggend dan de eerste? Ik ben volwassen, ik weet toch zelf wel wat ik doe, ik heb niet iemand nodig om mij dit te vertellen. Inderdaad, redenen genoeg om je eigen weg in te slaan en voor optie 2 te kiezen.
Je kent deze koning niet, nooit eerder gezien zelfs en nu stelt hij voor om jouw koning te zijn. Je doet jezelf toch echt te kort als je iemand anders laat bepalen wat je wel en wat je niet mag.
Al vanaf je geboorte ben je niet anders gewend om voor jezelf op te komen. Een buitenstaander kan jouw veiligheid niet garanderen, als het er echt op aan komt kun je dat alleen zelf.
Waarom zou ik überhaupt onderdanig willen zijn, wat geeft die koning het recht om zich boven mij te plaatsen, iedereen is toch gelijk?

En zo zijn er nog een aantal redenen te noemen die je rechten om te leven alleen maar zouden beperken. De keuze is snel gemaakt, optie 2.

Als je dan even uit dat individualistische wereldje stapt en je collectief gaat denken, realiseer je je natuurlijk dat wanneer iedereen eigen regels maakt en z'n eigen hachje redt, dit alleen maar tot verwarring en chaos kan leiden.
Uiteindelijk bestaat het volk uit verschillende mensen met verschillende  meningen, dus zijn meningsverschillen onvermijdbaar en loop je elkaar als volk eerder in de weg dan dat je er voor elkaar bent.

Dus dat is de andere kant, optie 1 wordt alleen gekozen wanneer men collectief denkt. Uiteindelijk moet je het land toch met de rest van het volk delen, iedereen heeft immers recht op zijn/haar deel.
Samenleven of samenleving wordt dat genoemd. Je hebt pas wat aan elkaar, wanneer onder elkaar dezelfde richtlijnen hanteerd. De koning heeft voorgesteld de verantwoordelijkheid/leiding te nemen en deze richtlijnen te geven.

Prima, dan kiezen we dus optie 1. Dan houden we niet alleen rekening met onszelf, maar ook met de rest van het volk.
Niets nieuws zou je zeggen, logisch toch? Nee, niet logisch. Het volk kiest volmondig optie 1, maar probeert daar op alle mogelijke manieren optie 2 in te passen. Waarom? Omdat je voor jezelf altijd meer redenen kunt geven om voor optie 2 te kiezen. Deze optie beperkt zich tot 1 persoon en dat ben jij. Makkelijk toch? Het is jouw stukje land, jouw welzijn en jouw leven. Niets herkenbaarders dan dat. De koning komt met regels, prima voor het algemeen belang van het volk, maar voor jou minder van toepassing, je hebt het immers druk genoeg met je eigen leventje op orde te houden. Dat klinkt weer als optie 2.

Deze situatie in de realiteit:
Het land uit het voorbeeld is de wereld.
Het volk uit het voorbeeld is de wereldbevolking.
De koning uit het voorbeeld is God.

God stelt je voor de keuze; Laat Mij verantwoordelijk zijn over je leven, of ga je eigen weg.
Het klinkt raar dat je zelf mag beslissen. Koningen zoals wij ze kennen, willen macht. Als Hij God is, waarom grijpt Hij dan niet gewoon die macht?
Maar heb je er wel eens over nagedacht wat de waarde is van het volk, wanneer de Koning hen GEEN eigen keuze geeft?
Als het volk niet achter de Koning staat, hoe kan de Koning dan achter Zijn volk staan? Wat zou die Koning dan aan een troon hebben?
Wanneer jij koning bent en jouw volk kiest liever voor zichzelf, zou je dan niet meteen je verantwoordelijkheden neerleggen en het volk aan z'n eigen lot over willen laten?

Ook vandaag de dag is dit helaas nog de realiteit, men zwoegt liever om te proberen zijn leven in eigen handen te houden.
Deze mensen realiseren zich niet dat de koning, verwaarloosd door zijn volk, op de achtergrond bezig om hun leven vorm en zin te geven.
Alleen een Ware Koning stapt niet van Zijn troon en voorziet zelfs wanneer het volk liever voor zichzelf kiest! :+

VUURROOD van binnen, PIKZWART van buiten!

De meeste mensen kennen mij als vredelievend, soms wel wat irritant, maar meestal van goede wil..

De meeste mensen (allemaal eigenlijk) zien mij dan ook alleen bij daglicht.... :|

Wanneer aan de andere kant van de wereld de dag weer begint en wij overschaduwt worden door de nacht, jaja, dan zie je nog s wat anders!!

Dan pakt Daniel zijn wapen uit de kast, dan komt zijn ware aard naar boven. Gemeen, hard en levensgevaarlijk!

Menig middeltje kon mij niet afhelpen van deze kwaal. Mijn kwaal. Vuurrood van binnen en pikzwart van buiten, intelligent en op het eerste oog onzichtbaar!

Pas op! De nacht begint!! Mijn probleem verspreid zich snel, zelfs JIJ ontkomt er niet aan. Nee, nee, ik doe jou niks, ik ben uit op de veroorzaker van deze symptonen. Vuurrood van binnen, pikzwart van buiten...

In mijn rechterhand het wapen, in mijn linkerhand.... het licht.. Mijn zintuigen werken op 100 procent en elk klein geluidje gaat als een bliksemschicht van mijn oor naar mijn linkerhand. Klik, het licht is aan en mijn ogen tollen van links naar rechts, van boven naar beneden.

Ze is er weer.. Als uit het niets verschijnt ze voor mij en verdwijnt net zo snel weer de donkere nacht in. Vuurrood van binnen, pikzwart van buiten..

Ze is onmiskenbaar en wakkert mijn donkere gevoelens op.
Het licht gaat uit.. Mijn wapen op scherp, wachtend op de volgende ontmoeting. Mijn zintuigen werken nu op 200 procent en ik ruik bloed..

Een geluid.. JA! Daar is ze weer! Klaar voor de strijd, klaar om alles op te eisen wat ik in me heb! Mijn reactievermogen schreeuwt LICHT AAN!! Het licht vult het donkere gat en ik zie haar verticaal voor me staan. Ik trek mijn wapen, de spanning stijgt. Op een onverwacht moment sla ik toe, ze maakt een beweging, maar te laat!! EEN KLAP, EEN LICHTFLITS en daarna is het doodstil..

VICTORIE!! Deze slag was dodelijk voor de tegenstander!!
Ik ben veilig?? Nee, nog lang niet, ze is met een heel leger.. maar de overwinning op alleen haar is geweldig!!

Wie wordt het volgende slachtoffer? MWUHAHAHAH!!

Oftewel, NIEMAND, maar dan ook NIEMAND houd Daniel uit z'n slaap door irritant boven zijn oor te gaan zoemen.

Geloof me, ik doe geen vlieg kwaad, maar voor muggen maak ik een grote uitzondering, ze ontkomen niet aan mijn elecktrische vliegenmepper, ik zal niet rusten voor ik ze heb gevonden !!! Irritante beesten...

(geschreven op: 21-08-2007)

Dat moment...

Vandaag weer een nieuwe dag!
En dat betekent een nieuwe gelegenheid, een nieuwe kans!
Mag ik hopen? Mag ik dromen?

Als eerste onderzoek ik mijn kledingkast. Wat doe ik aan?
Mijn mooiste spijkerbroek, die ene, die nog blauw is.
Mijn hipste blouse, die met die gekleurde blokjes.
Matchen mijn enige paar schoenen bij mijn outfit? Of kies ik iets anders?

Ik sta voor de spiegel, samen met dat figuur dat genadeloos naar mij terug staart..
Het valt wel mee, positief denken!
Straks is de slaap wel uit mijn gezicht.
Paar puistjes hier en daar, dat valt vast niet op.. toch?
Maar dat haar, het schreeuwt om aandacht!
Geen gel, of toch? Oke, maar dan niet te glad..
Veel halen met de kam, hier en daar, koppige plukken die de verkeerde kant op blijven staan.

In strijd met mijn spiegelbeeld.
Een paar gezichtsuitdrukkingen oefenen, wat staat het best, een voorzichtige lach.
O nee! Gele tanden, slechte adem? Tandpasta en tandenborstel heb ik nodig!
Nog één blik in de spiegel, onbewust wanhopig opzoek naar eventuele oneffenheden.
Niet perfect, maar beter dan een aantal minuten geleden.
Kom op, lachen, ik zie er best oke uit, opschieten anders ben ik te laat.

Onderweg naar die plek, dat gewilde moment
Zou het vandaag gaan gebeuren? Tenslotte zijn het alweer 3 lange dagen geleden
Doe toch normaal! Hoe klein is de kans wel niet?
Ik moet rustig blijven, niet te veel nadenken.
Tenslotte zijn er zoveel andere dingen om over na te denken.

Het moment is bijna daar!
Zoveel moeite kost het niet, gewoon blijven lopen.
Ben ik op het juiste moment op de juiste plaats?
Desnoods loop ik een eindje om.
Goed blijven kijken, veel mensen om mij heen.
Ja! Ik schrik bijna van je!
Gehoopt, maar eigenlijk niet verwacht!

Steeds dichterbij, niet te hard lopen!
Handen in broekzak? Nee los! Waar moet ik ze laten?!
Houding goed? Schouders naar achteren, borstkas naar voren, niet te ver!
Zelfverzekerde blik, maar niet te zelfverzekerd!
En nu loop ik je voorbij!

En jij? Jij hoeft alleen maar te lachen...

WK 2010: ik zal 's een balletje opgooien

Ik sta al te 'trappelen' van spanning, want over een klein maandje begint het WK!

Als het om voetbal gaat ben ik echt een brekebeen en een buitenbeentje tegelijk, maar ik kan net zo enthousiast als de echte voetbalfan zijn hoor! Wanneer er een tegendoelpunt gescoord wordt, gaat het bij mij net zo erg door merg en been! Het feit dat ik nog een maand op het WK moet wachten is voor mij al een blok aan m'n been..
Wanneer je mij belemmerd om voetbal te kijken, hou je geen been meer over om op te staan. En wanneer je met het verkeerde been uit bed bent gestapt moet je helemaal niet bij mij zijn! Ik achter de TV, verwachtend dat ons elftal z'n beste beentje voorzet voor mijn plezier...

Hoe het ook is, ik houd voet bij stuk en ik stop op staande voet met alles waar ik mee bezig ben.
Je kunt me maar beter niet voor de voeten lopen, wanneer je dat toch doet zou ik me maar uit de voeten maken!
Op zo'n moment lijkt het even of ik op grote voet leef, maar ik lig daarnaast voor even aan de voeten van ons elftal. Overwegen is niet eens een optie, ik geef 't handen en voeten. Ik zou zelfs de commentators 't gras voor de voeten willen wegmaaien! Klinkt erg dwangmatig, maar ik blijf natuurlijk altijd met beide voeten op de grond staan. Pech als je op die manier niet met me uit de voeten kan.

Juich je met me mee? Dan spelen we elkaar de bal toe! Zo niet? De ballen! Je hoeft bij mij echt geen balletje op te gooien en te denken dat ik er geen bal van snap! Want wie kaatst, kan de bal terug verwachten! En ook al beginnen we slecht, ik hou moed, het balletje kan immers raar rollen EN de bal is rond! Wanneer ik over het WK praat, zul je mij nooit de bal horen misslaan! Ik egoïstisch? 't kan me geen bal schelen!

Bevrijding

Gisteren (4 mei) werd de film van Anne Frank uitgezonden op sbs6. Ik had 'm al eens eerder gezien, maar elke keer weer zet het je aan het denken. :-|

Omdat ik zelf de oorlog niet heb meegemaakt is het voor mij moeilijk voor te stellen hoe het in die tijd was. Ik haal mijn kennis uit wat ik hoor en zie.

Vreselijk dat zoveel mensen werden afgemaakt om wie ze waren. Als een ziekelijke man aan de macht komt kunnen de gevolgen vreselijk uit de hand lopen. Je ziet dat 1 man een heel leger met zijn visie kan besmetten. Als gehersenspoelde schaapjes met hitler als 'herder' voerde ze vele en verschrikkelijke executies uit.

Nu laat de film Anne Frank de oorlog niet zien, maar toont wel de angsten die veel mensen in die tijd hadden. De 8 mensen in het achterhuis hadden zich niet aangegeven en daardoor waren ze strafbaar. Het was alles of niets, wanneer ze ontdekt zouden worden zou het einde verhaal zijn. 2 lange jaren hielden ze zich verborgen in een ruimte achter een kast.

Het idee alleen al dat je elke dag in angst leeft. In een ruimte met geen enkele privacy waar het 'buitenleven' een taboe moet zijn.

Afleiding was dus een levensbehoefte en Anne Frank deed dat door het lezen van boeken en schrijven van verhalen. En zo ook schrijven in haar dagboek. Wanneer de oorlog over zou zijn, zou ze schrijver worden...

Haar toekomstplannen kwamen tot een eind toen ze, na 2 jaar lang opgesloten, gevonden werd en omkwam in het concentratiekamp.

Het feit dat ze na haar dood een van de grootste schrijvers van Nederland en omstreken zou worden is op z'n minst wrang te noemen..

Vandaag vieren wij de dag van bevrijding.
We zijn blij voor de mensen die na 5 jaar angst eindelijk de straat weer op konden en hun toekomst weer konden opbouwen.

Maar mijn wens voor jou is dat je, ondanks de ellende van deze tijd, elke dag blij mag zijn dat je in een vrij land leeft met oneindig veel mogelijkheden. Dat je op kunt staan uit een warm bed, eten genoeg hebt en zonder angst naar school/werk kan gaan mensen mag ontmoeten en nieuwe ervaringen op mag doen, want dat bepaal je zelf niet, dat heb je gekregen!

Stoer, sterk, groot en........ Kwetsbaar

Heb je eigenlijk ooit wel eens stil gestaan bij het feit dat het niet
zo normaal is dat je vandaag op achter je computertje kunt zitten?

Ga eens na hoe klein en nietig wij als mens eigenlijk zijn!
Hoe ontzettend kwetsbaar wij zijn voor alle grote dingen op deze wereld.

Sting zong er al van in zijn nummer 'Fragille' na de vreselijke ramp op 11 september met de Twintowers.
We maken de wereld vol met dingen die eigenlijk te groot zijn voor ons.
Zo'n gebouw staat als een huis, er kan ons niets gebeuren, AAN ALLES IS GEDACHT!
Maar hoeveel levens staan er op het spel wanneer er toch wat gebeurd?
Wij zijn niet sterk genoeg en zijn niet de baas over de betonblokken die naar beneden komen vallen.
Hoe groot ben je dan nog?

Voor de mensen in de torens overmacht, voor de terroristen een fatale beslissing.

Maar aan welke kant je ook staat, we zijn zelf ook verantwoordelijk voor ons eigen leven.
Hoe belangrijk is je leven voor je? En als het niet belangrijk is voor jou, hoe belangrijk is je leven dan voor de mensen om je heen?

We spelen nog elke dag opnieuw met ons leven.
Alle middelen die het ons op deze moderne wereld makkelijk maken kunnen tegelijkertijd fataal zijn.
We willen beter, sneller, hoger, de kick!

Kijk maar in het verkeer. Het lijkt wel of sommige mensen hun leven op een korreltje zout nemen.
We zien hoe auto's frontaal de fout in gaan en in een klap het leven van ons nemen.
Wat voel je je toch stoer in je opgevoerde, gepimpte bak die topsnelheden kan halen. Of ben je nog nuchter genoeg om naar huis te rijden..?
En ach, dat beetje risico, ik weet heus wel wat ik doe...

Naast autorijden zijn er nog veel meer voorbeelden, wat dacht je van bergbeklimmen, of levensgevaarlijke beroepen? Vergeet niet dat de wereld altijd groter en sterker is dan ons.

Ja, we hebben alles in onze hand, er kan ons absoluut niets gebeuren, we hebben inmiddels al zoveel ervaring!
Wake up! Je hebt totaal niets aan die ervaring, 1 foutje is genoeg!

'Ach een mens moet toch een beetje lol in z'n leven hebben? Risico's horen erbij. Zoveel kan er toch niet gebeuren?' Wat zeg je?
Waarom nemen we het risico als het niet hoeft? Je hebt een verantwoordelijkheid tegenover jezelf en een nog grotere verantwoordelijkheid tegenover je 'nabestaanden'.
De mensen om je heen gaan kapot wanneer ze je in 1 klap kwijtraken. Ze zullen hun hele leven zich afvragen waarom je dat risico nam. En zichzelf de schuld geven van jou stomme acties.
Maarja, zo zijn we, onze eigen belangen gaan voor die van anderen, zo zit de wereld nou eenmaal in elkaar.

Het is zo simpel tegenwoordig, wat maakt een leven minder nog uit?
Een stukje ijzer in de vorm van een kogel kan zomaar overal een eind aan maken.

Oke, misschien is dit allemaal wat pessimistisch omschreven.
Sorry hiervoor, laat het niet je goeie humeur beinvloeden ;-)
Risico's horen nou eenmaal bij het leven, dat klopt.
En wanneer wij elke dag schichtig om ons heen moeten kijken en op onze hoede moeten zijn voor al het gevaar, dan wordt het er allemaal niet leuker op.

Maar er zijn nog steeds mensen die de waarde van het leven niet kunnen inschatten en totaal zinloos enorme risico's nemen. Of het nou voor de kick is of om indruk te maken bij anderen, je bent gewoon ontzettend stom bezig!

Het leven is zo mooi, je hebt alles om voor te leven, speel er dus niet mee...

Als we ons beseffen dat we zelf nog niets mankeren, omdat we zelf die verantwoordelijkheid WEL aankunnen en als we het leven zouden waarderen, zoals het gewaardeerd zou moeten worden, dan kun je een gat in de lucht springen, jezelf omhelsen, of wat je ook maar doen wilt, want je bent behouden en je staat hier nu.

Gefeliciteerd met een nieuwe dag in je leven!

Hoofdstuk voor hoofdstuk

Een hoofdstuk afsluiten is niet makkelijk. En dan heb ik het dus niet over het schrijven van een boek...

Je hele leven wordt beinvloed door het beginnen en afsluiten van hoofdstukken.
Deze hoofdstukken zijn afhankelijk van elke keuze die je maakt.

Nieuw huis, nieuwe school, nieuwe baan, je kunt ze allemaal als hoofdstukken zien. En aan elk hoofdstuk komt (vaak helaas) een eind.

Vandaag heb ik mijn stage van 20 weken afgerond. 20 weken.. zul je denken, maar er gebeurd veel met je. Zo leg je goede contacten en leer je van nieuwe ervaringen.

Bij het afsluiten van zo'n hoofdstuk laat je een hoop achter. Contacten, die misschien wel meer waren dan gewoon collega's. Omgevingen, waarin je veel hebt meegemaakt. Je raakt ermee vertrouwd en groeit er als het ware aan vast.

Het feit dat je deze toch heel dierbare contacten misschien wel nooit meer gaat zien, is raar en soms pijnlijk.
Het liefst onderhoud je veel contact, omdat het waardevol voor je is geworden.

Mensen die in die (lange) tijd misschien de status vrienden hebben behaald, dingen die je met elkaar hebt meegemaakt, ervaringen die je met elkaar heb gedeeld laat je zomaar los.

Want je moet ruimte bieden voor het nieuwe hoofdstuk, nieuwe mensen, nieuwe omgevingen en nieuwe situaties.

Ja hoor, we houden zeker contact! Dit laten we niet verwateren! Meestal zijn dit ongemerkt loze beloftes, ook wanneer je dit niet wilt.

Het nieuwe hoofdstuk slokt al je aandacht en tijd op en bied geen ruimte voor het verleden. Je krijgt het te druk en bouwt al heel snel nieuwe contacten op. Je krijgt een nieuwe agenda-indeling, waarin veel tijd wordt gevuld met gebeurtenissen uit dit nieuwe hoofdstuk.

De tijd vliegt aan je voorbij en waar zijn nou die lege plekjes in je agenda die je hebt beloofd aan de lieve mensen uit het vorige hoofdstuk?

Geheel ongemerkt ga je minder waarde hechten aan wat je eerst zo belangrijk vond en leef je in het nu.

Maar ik zeg niet dat dit ontkombaar is!
Wanneer je je uiterste best doet en de waarde die je aan het oude hoofdstuk hebt gehecht goed vasthoud, kun je 'm meenemen naar het nieuwe hoofdstuk. Wanneer je dit voor elkaar krijgt, kun je hieraan meteen meten hoe belangrijk deze periode voor je is geweest.

Maar de realiteit is, dat het oude hoofdstuk vaker wordt afgesloten en daarin alles definitief eindigt.

Ik kan ik gewoon niet aan wennen hoor! :(
Maar ik ga oude hoofdstukken combineren met nieuwe, let maar op!

Hyvesje, Boompje, Beestje (het grote Hyves gedicht)

Hyves, wat ben je goed bezig man,
Jaja, deze profielsite kan er wat van..

Een dagelijks begrip voor veel digitale zielen,
hoeveel leden er eerst al voor je vielen!

En zelfs nu nog breidt het aantal leden zich gestaag uit,
ik moet de dag nog meemaken dat jij je deuren sluit!

De uitnodigingen die ik in mijn mailbox zag,
volgens mij minstens 15 elke dag!

Kom bij hyves was het motto, join the group,
M'n mailbox zat vol met al die troep

Beetje irritant maar ik gaf me gewonnen en meldde me aan,
want zeg nou zelf, je moet met je tijd mee gaan.

Zoeken naar mensen die ik gekent heb of die ik nu ken,
komt nu heel nederland te weten wie ik ben?

Het woord Hyven staat net nog niet in de dikke vandale,
Maar ligt Hyves plat, zal het zeker de voorpagina halen!

Lekker opscheppen over het aantal vriendjes dat ze hebben gespaard,
maar zijn ze de titel 'vriend' eigenlijk nog wel waard?

De helft ken je uit je verleden, de andere helft ooit 1 keer gezien,
500 zogenaamde vrienden, een beetje overdreven misschien?

Toch is het de ideale manier, dat wel,
om contact te houden met neef ron, oom ruud of tante nel!

Gadgets, blogs en pimpen maar,
een tikje hier en een krabbel daar.

Een gezellige drukte in hyves-land,
we zetten MSN ff aan de kant!

Dus niet-Hyves-leden, doe maar gewoon mee,
met een grote mailbox voor hyves-spam weet iedereen straks over je grote liefde voor kipfilet, dansen aan zee of je nieuwste merk haarspray.

Veel plezier hier op hyves iedereen,
en denk erom, zoek je vrienden ook af en toe om je heen!

Daar wordt aan de deur geklopt!

Daar wordt aan de deur geklopt!
Sinterklaas was toch net vertrokken?
Ah! ik zie het al, kerstmis staat voor de deur.

Hallo kerstmis, was het alweer zo ver? Is het alweer een jaar geleden?
Heb jij die kou meegebracht?
Wat zie je er goed uit, dat wit staat je mooi!
Kom snel naar binnen, daar is het warm!

Nadat kerstmis zijn winterkleed heeft opgehangen stapt hij mijn woonkamer binnen.
"Wat leuk, heb je die boom speciaal voor mij in je kamer gezet?" vraagt kerstmis.
Ik lach en zie kerstmis weerspiegelen in de grote rode kerstballen.
Als ik kerstmis vraag hoe lang hij dit jaar blijft is "Zoals elk jaar, hoogstens 2 dagen" het verwachtte antwoord.

Zoek een plekje naast de openhaard, dan zet ik je favoriete muziek op.
Al snel wordt de kamer gevuld met jingle bells en stille nacht.
Wil je warme chocolademelk een een stukje roomboterstaaf?
Wanneer kerstmis alle kaarsen uit de kast heeft gepakt steek ik ze aan en maken we het ons comfortabel.

Meteen heeft kerstmis grote verhalen over vrede, aardig zijn voor elkaar en liefde all over the place.
Kerstmis valt weer in herhaling, elk jaar hetzelfde verhaal.
Al gauw is mijn aandacht weg en kijk ik naar de echte betekenis achter kerstmis.
Want achter kerstmis hangt een schilderij met een stal en een kribbe.

Wanneer er een stilte valt wijs ik kerstmis op dit schilderij, maar hij lijkt niet geinteresseerd.
Een opmerking met 'verleden tijd' volgt en vervolgens begint kerstmis over zijn feest met lichtjes, versieringen en lekker eten.

Kerstmis begint een beetje egoistisch te worden vind ik.
Jammer, ik dacht dat kerstmis het echte idee achter zijn eigen feest nog wel wist.

Een donkere, stille nacht volgt met een hemel vol kerststerren...
Opeens word ik wakker met de rillingen, waar komt dat vandaan?
Ach, natuurlijk uit de logeerkamer. Waarom zijn de nachten toch altijd zo koud met kerstmis?!
Ik trek een kleed over mijn deken heen en probeer mezelf warm te houden.

Zucht.. een bezoekje van kerstmis is niet altijd even leuk.
De tijd dat we goed met elkaar konden praten is voorbij. Het heeft niet zoveel inhoud meer, kerstmis verblind door zijn eigen feest.

Goed, 2 daagjes moet ik het wel uit kunnen houden met de toeters en bellen van kerstmis.
Tenslotte hoort kerstmis een feest te zijn.
En waarom we feest vieren?
Zelfs kerstmis weet dat niet meer.
Hij heeft zijn eigen verhaal genaamd:
'Het einde van het oude jaar'
en ik heb de mijne genaamd
'Het begin van een nieuw leven'.